Rozdział XXIII Podwójne życie Angie

Hej tu znowu ja wasza Angie! Wiem, że moja ostatnia historia zakończyła się na tym jak zamieszkałam z Violą i Germanem. Ale to nie oznacza, że nie mam o czym dla was pisać. Tak się składa, że mam swoje małe tajemnice, które ukrywam przed resztą domowników i na razie dziele się nimi tylko z wami. Relacjonuje wam także wszystko co dzieje się w „Studiu 21” oczywiście oczami nas, nauczycieli. To może czas na szybkie przypomnienie tego co było ostatnio. Przeżyłam chwilę grozy związaną z moim przyjacielem Pablo, gdyż nasza wizyta na komisariacie na szczęście skończyła się dobrze. Niestety z mojej winy tam trafiliśmy ale udało mi się mu to jakoś wynagrodzić wspólną kolacją i myślałam że miłą rozmową. Jednak jak zwykle miał on rację ale ja wybrałam inaczej, na własne życzenie.  W „Studiu 21” doszło do kolejnej kłótni wśród uczniów ale mam nadzieje, że Pablo swoim pomysłem zakończył je wszystkie raz na zawsze. Projekt pod nazwą „ Razem możemy więcej” przyniesie nam dużo emocji, z resztą sami zobaczcie.

W „Studiu 21” panowała dość nerwowa atmosfera, ponieważ uczniowie przejęci zajęciami z Pablo rozeszli się do swoim grupek aby przedyskutować to co się wydarzyło. Pablo, który skończył porządkować papiery poczuł, że zgłodniał. Miał wyjść na lunch ale zauważył chłopaka, który dostarcza jedzenie uczniom, wchodził on do sali, w której godzinę temu miał zajęcia. Postanowił pójść za nim ale na jego nieszczęście zatrzymał go telefon, który właśnie dzwonił. Podniósł słuchawkę, przybrał odpowiedni ton i zaczął rozmowę.   

• Hallo? „Studio21” Pablo Galindo dyrektor, w czym mogę pomóc? Aha, pomyłka. Dobrze, do widzenia – odłożył słuchawkę, podrapał się po głowie i udał się do sali za chłopakiem. 
  

Wszedł do środka i ujrzał go z gitarą w ręku.

Po krótkiej rozmowie z nim zachęcił go do zagrania jakiegoś utworu. Gdy on grał, Pablo spożywał posiłek i słuchał melodii a w między czasie dołączali do niego inni uczniowie.

W ramach wspólnej improwizacji powstał im całkiem niezły kawałek, który przyciągnął do sali pozostałych uczniów.

Wszystkich muzyka porwała do tańca i niezłej zabawy, a Pablo obserwując uczniów wczuł się razem z nimi.

Chłopak skończył grać a pozostali nagrodzili go brawami, na które sobie zasłużył.

Pablo zapłacił mu za posiłek i pożegnał się z nim, a on wyszedł.

Nagle do niego podeszła jedna z uczennic, z którą miał już dzisiaj zajęcia.

• Widział Pan? – podeszła bliżej blondynka i zapytała, jednak nie czekając na odpowiedź mówiła dalej. Ten chłopak nie chodzi do żadnej szkoły wystarczy, że ma talent. Nie traci czasu na pracę w zespole ani na żadne kłótnie – mówiła na jednym tchu.
  

• No to prawda można i tak na to spojrzeć. Rzeczywiście chłopak jest bardzo utalentowany – przytaknął dziewczynie Pablo ale nie zakończył na tym swojej wypowiedzi. Gdyby jednak gdzieś się uczył, grał w jakimś zespole. No, gdyby mógł dzielić się szczodrze swoją wiedzą, a także uczyć się od kogoś innego. Wszystkie bramy stały by przed nim otworem. Samemu można być geniuszem ale siłę tworzymy wszyscy razem!
  
  Współpracując nierozerwalnie, jako grupa – zakończył swoją wypowiedź i już miał wyjść z sali ale jedna myśl go zatrzymała. No to z kolei przypomina mi o czymś co mieliście zacząć przygotowywać wszyscy razem. Pamiętacie?
  

• Tak, tak, jasne, oczywiście! – przekrzykiwali się uczniowie jeden przez drugiego.

• Świetnie, świetnie – powiedział Pablo i wyszedł.

Po skończonych zajęciach, zabrałam się za zbieranie papierów z biurka. Uczniowie zdążyli już opuścić sale więc razem ze swoimi papierami udałam się do pokoju nauczycielskiego. Wchodząc do środka liczyłam że kogoś tam zastanę ale trochę się pomyliłam. Zamknęłam drzwi, odłożyłam rzeczy na blat i podeszłam do planu żeby sprawdzić o której mam kolejne zajęcia. Nagle do środka wszedł Pablo z bardzo zadowoloną miną.

•  O Angie, skończyłaś już zajęcia? - zapytał z uśmiechem zamykając za sobą drzwi.

• Tak i mam pół godziny przerwy przed następnymi zajęciami – odpowiedziałam mu odwracając się od planu w jego stronę. Mogę napić się z Tobą kawy jeśli masz ochotę? - zapytałam z uśmiechem.

•  Z Tobą zawsze mam. Nie chcesz przypadkiem ze mną o czymś porozmawiać? - zapytał zaczepnie Pablo.

•  To aż tak bardzo widać?

• Jeśli mam być szczery to tak. Chodzi pewnie o Twoją siostrzenice, prawda?

• Tak. Zrobiłam coś za co German mnie na pewno wyrzuci ale nie żałuje ani trochę.

• On nie może Cię wyrzucić bo jesteś częścią ich życia.

• Wiem ale chodzi o pracę a nie o życie.

• Robi się coraz ciekawiej – zaśmiał się Pablo.

• Ej bo nic Ci nie powiem! - krzyknęłam oburzona.

•  No dobra mów, słucham uważnie – odpowiedział już poważniej. A to co za stos kartek, chyba nie ze Studia? - zapytał wskazując na plik papierów leżący obok mojej torebki.

• A to? - zapytałam podnosząc kartki. To jest regulamin, który dostałam w ramach nowej pracy – odpowiedziałam odkładając kartki.

• Mogę rzucić okiem? - zapytał zaintrygowany Pablo.

• Pewnie – podałam mu kartki. To teraz słuchaj – powiedziałam do niego, a on tylko skinął głową. Mam klucz do pokoju na strychu, który jest zamknięty przed wszystkimi domownikami – mówiłam bardzo podekscytowana całą sytuacją. Gdy nie było nikogo w pobliżu weszłam do środka i odkryłam tam wszystkie pamiątki, ubrania oraz zdjęcia mojej siostry Marii. Nie mogłam uwierzyć w to, że German nie pozbył się tych pamiątek i że ukrywa je przed Violą.

• Od początku Ci mówiłem że jest dziwakiem, który rani swoją córkę odcinając ją od przeszłości. Od jej własnej matki, która na pewno by tego nie chciała.

• Masz rację dlatego wzięłam jedną z sukienek Marii i podarowałam ją Violettcie na jej urodziny.

• Tak po prostu wzięłaś ją i dałaś Violettcie? - zapytał zdziwiony Pablo. Nie zapytała Cię skąd masz sukienkę jej mamy? - pytał dalej.

• Nie zapytała bo ja jej nie dałam sukienki do rąk własnych tylko podrzuciłam dyskretnie do jej pokoju. Poczekałam aż nikogo w nim nie będzie, położyłam ją na jej łóżku i wyszłam do Studia.

•  Aha czyli prezent niespodzianka. Ciekawe jaką miała minę kiedy ją znalazła – powiedział Pablo obserwując mnie dokładnie. 

•  Nawet  nie wiesz ile ja bym dała żeby być przy Violi gdy zobaczyła sukienkę swojej mamy. Ale trudno musiałam przyjść na lekcje – mówiłam odchodząc od stolika ze słoiczkiem kawy w ręce. Pablo w tym czasie zagłębił się w regulamin, który dał mi German.
  

•  Zaraz, zaraz. To nie do wiary. Zabrania się słuchania w domu muzyki pop. Otwierania drzwi zamkniętych na klucz. Rozmawiania z Violettą o jej matce. Kto to wymyślił? - zapytał oburzony Pablo.
  

• Pewnie jakiś szaleniec – odpowiedziałam stając na przeciwko niego.

• Zdaje się, że największym szaleńcem w tym wszystkim jesteś Ty – mówił Pablo a ja nie zwracając uwagi na jego słowa podeszłam do czajnika z wodą. Wprowadziłaś się do ich domu Angie.

•  Tak – odpowiedziałam trochę zamyślona.

• I co? Służba też została zaproszona na przyjęcie? - zapytał Pablo gdy stałam do niego plecami.

• Oczywiście przecież jestem guwernantką solenizantki! - podniosłam nieco głos.

• Angie.

•  Ok – odwróciłam się jego stronę. Nie. Nie zaprosili mnie ale mieszkam w ich domu więc pójdę.
  

• Jasne – dorzucił Pablo. Tylko sprawdź czy to jest przewidziane w regulaminie – Pablo zamachał kartkami, które trzymał w ręce. A potem co powie German gdy się dowie, że złamałaś połowę zasad i że do tego jesteś jeszcze oszustką – wstał z blatu stolika i siadł na krześle, które stało na przeciwko mnie.

• Nie, German nie musi wiedzieć, że to ja dałam jej tę sukienkę.

• I wiesz co? - zaczął mocno zdenerwowany Pablo. Tak byłoby najlepiej w ten sposób powiedziałabyś w końcu prawdę swojej siostrzenicy.
  

• Ach... jeśli tylko puszczę parę z ust on wyjedzie z nią za granicę. Akurat teraz gdy przebywamy w tym samym mieście i nareszcie mogę się nią nacieszyć.
  

• Przecież okłamujesz ją.

• Nie ja po prostu częściowo ukrywam prawdę. Jedyną osobą, która kłamie jest jej ojciec! - krzyknęłam oburzona.

• Ty robisz dokładnie to samo.
  

• Nie.

• Nie, nie, nie. Lepiej nie zaprzeczaj.

• Nie prawda Pablo! - krzyknęłam aby powstrzymać go przed dalszym przekomarzaniem się. Po prostu za nic nie chce jej stracić.
  

•  Zastanów się Angie – powiedział spokojnie Pablo i wstał z krzesła. Przecież najlepsze co możesz zrobić to... powiedzieć jej prawdę – mówił dalej, podchodząc do mnie. Uwierz mi tak będzie najlepiej dla wszystkich. Tak? - chwycił mnie za ramię aby wesprzeć mnie jak zawsze.
  

• Tak masz rację Pablo. Koniec końców Violetta ma prawo poznać swoją nową tożsamość – Pablo pokiwał głową a ja rzuciłam się mu na szyję.
  
  Mm... dziękuje Ci – staliśmy objęci. Dzięki. No i bardzo przepraszam za wczoraj – dorzuciłam gdy się od siebie odsunęliśmy.
  

• Tak kiedyś się za to policzymy – powiedział Pablo poprawiając marynarkę a ja udałam się w kierunku drzwi.

•  Jesteś kochany – podeszłam do niego i pocałowałam go w policzek, był bardzo zaskoczony. A potem wzięłam torebkę z krzesła i wyszłam z pokoju nauczycielskiego.
  

Pablo stał jeszcze przez chwilę zaskoczony oraz z wielkim uśmiechem na twarzy, zanim zabrał się za swoje obowiązki.

Ja udałam się na swoje kolejne zajęcia z bardzo dobrym humorem weszłam do klasy, gdyż były to moje ostanie na dziś. Po nich miałam wrócić do domu i przebrać się na przyjęcie urodzinowe Violi. Zajęcia skończyły się zaskakująco szybko więc pozbierałam papiery i odniosłam je do pokoju nauczycielskiego. Zerknęłam na plan zajęć aby upewnić się, o której juto zaczynam zajęcia i nie patrząc na innych, którzy właśnie wchodzili do środka wyszłam. Popędziłam do siebie do domu aby wziąć szybki prysznic i wybrać odpowiednią kreację na przyjęcie. Stanęłam przed szafą i znalazłam kremową, krótką i zwiewną sukienkę.

• Myślę, że ta będzie odpowiednia – chwyciłam wieszak do ręki i wróciłam do łazienki aby szykować się dalej. Włosy spięłam w luźny koczek, zrobiłam szybki makijaż, założyłam buty pasujące do stroju oraz torebkę.

•  No jestem już gotowa – obejrzałam się w lustrze i nagle zobaczyłam odbijający się w nim zegar. O matko już tyle godzin, przecież nie mogę się spóźnić.

Chwyciłam klucze i wypadłam z domu jak tornado, wsiadłam do samochodu i udałam się do domu Germana. 

Gdy dotarłam na miejsce zobaczyłam, że goście już przybywali więc weszłam wejściem od kuchni. Byłam bardzo ciekawa czy Viola zeszła już na dół do gości w swojej nowej kreacji. Nagle do kuchni wpadła Olga z pustą tacą więc skorzystałam z okazji i zapytałam ją o Violę.

• Droga Olgo czy solenizantka jest już może na dole wśród gości? - zapytałam zagonionej Olgi.

• Przepraszam Panią ale nie mam wolnej chwili na pogaduszki, a jeśli chodzi o solenizantkę to jeszcze jej nie ma.

• A, dziękuje. Może Pani w czymś pomóc? - zapytałam uprzejmie.

• Nie kochaniutka wszystko mam pod kontrolą, a ty lepiej idź do gości bo tam jest Twoje miejsce – powiedziała Olga odkładając pustą tacę na blat. No już, już – podeszła do mnie i wypchnęła przez drzwi do salonu.

Podeszłam do stolika z napojami i nalałam sobie soku pomarańczowego, później dyskretnie odwróciłam się w stronę gości i ujrzałam Germana, który popatrzył na mnie akurat w tym samym momencie.

Poczułam się trochę niezręcznie ale nie odwróciłam głowy tylko lekko się uśmiechnęłam do niego, on odpowiedział mi tym samym.

Nagle zza jego pleców wyłoniła się Jade, która swoim wzrokiem oraz gestem dała mi do zrozumienia, że to jej własność. Obeszłam więc salon i stanęłam przy schodach, nagle zrobiło się poruszenie i wszyscy skierowali swoje spojrzenia na Violę, która stała u szczytu schodów.

Nagle poczułam w sercu ogromną radość oraz wzruszenie gdy ujrzałam ją w sukience mojej siostry. Wyglądała cudownie, nikt nie mógł oderwać od niej oczu, ukradkiem zerknęłam na Germana. Był zaskoczony oraz bardzo ucieszony tym co zobaczył. Jego uśmiech był tak szczery, a oczy zaszklone od wzruszenia.

Dalszą część wieczoru już znacie więc nie będę się powtarzać bo mam nadzieje, że Viola już ją wam dokładnie opowiedziała. Dodam tylko tyle, że jak tańczyli razem z jej ojcem wyglądali cudownie. Nie mogłam oderwać od nich wzroku, byli tacy szczęśliwi. Szkoda że na co dzień nie okazują sobie tyle uczuć co pokazali w tym wspólnym tańcu.

Następny dzień miał się okazać dla nas wszystkich dużo lepszy, kładąc się do łóżka myślałam tylko o tym co powiedział mi German. Był taki zły gdy dowiedział się o złamaniu regulaminu, tak jak się domyśliłam zagroził mi utratą pracy. Nie żałuje że udało mi się namówić Violę do zanucenia tej melodii ma taki piękny głos, po swojej mamie. Na pewno byłaby z niej dumna gdyby mogła ją tylko usłyszeć.

Nowy dzień w Studiu zapowiadał się jak zawsze bardzo ciekawie i wszystkie zajęcia odbywały się zgodnie z planem.

W jednej z sali odbywały się właśnie zajęcia z gry na instrumencie, które prowadził Beto. Były one bardzo wcześnie ze względu na to że to zajęcia indywidualne. Uczennica uczyła się gry na wiolonczeli i bardzo chciała poznać opinie o swojej grze. Beto uważnie wsłuchany w jej grę czekał aż zakończy zanim wygłosi swoją opinię.

• No cóż – odwrócił się Beto i wpadł na keyboard, który stał przed nim. No co jest – poprawił go i oparł się na nim. Grasz nieźle, na prawdę. Ale musisz się bardziej wczuć.
  

• Nie rozumiem to gram dobrze czy gram źle?

• Słuchaj wybrałaś utwór przepełniony uczuciami więc oprócz tego że dobrze brzmi. Powinienem się przy nim wzruszyć, a poczułem tylko że jestem e... głodny. No właśnie miałem gdzieś tu kanapkę, którą przygotowałem w domu – powiedział Beto zmieniając temat. Nigdzie nie mogę jej znaleźć – szukał między swoimi rzeczami.

•  No i co teraz? - zapytała dziewczyna.

Jak myślicie co odpowie jej nasz roztrzepany Beto? Co jeszcze wydarzy się w naszym „Studiu 21”? Czy spotka mnie coś dziwnego? Tego wszystkiego dowiecie się w następnym rozdziale mojej historii. Mam nadzieje, że już nie możecie się doczekać. Bo ja tak i to bardzo! Pozdrawiam was z domu Violi i Germana, a tak właściwie to z mojej sypialni. Angie.

Dialogi zaznaczone innym kolorem niż reszta treści pochodzą z drugiego i trzeciego odcinka serialu „Violetta” ( „Sekret”, „Zakochanie”)